Tijdelijk nummer
In verband met een schandalig hoge telefoonrekening (bijna 500€) ben ik even niet te bereiken op mijn normale nummer, want ik heb de rekening nog niet betaald. Omdat de telefoon die ik van de OVSE in Albanië kreeg, niet werkte en wij toch moesten rapporteren, heb ik de mijne gebruikt. Zodoende de hoge rekening. Ik hoop dat ik het kan declareren...
Mijn tijdelijke nummer is: 0616092948
Gek
Gisteren gewoon op de bank gezeten wegens gebrek aan gezelschap en even een filmpje gekeken en boek gelezen. Om kwart over 2 stond ik op het punt naar bed te gaan toen ik Florijan nog online sprak. Die verveelde zich en of ik niet even zin had de stad in te gaan. De stad in om 3uur 's nachts op zondag? Moet zeggen dat mijn wenkbrauwen wel even omhoog gingen, maar bij Flo kun je zulke ideeën verwachten. Aangezien ik verder toch niks te doen had vandaag, vond ik het prima. We zijn dus nog even naar Shooters geweest. Een uiterst kansloze tent, maar een van de weinige dingen die nog open waren. Daar een tijdje lopen dansen em Florijan gadegeslagen bij zijn onnavolgbare moves bij de dames en om 5 waren we weer hier thuis. Toen nog ff koffie gedronken en over de diepere zaken des levens gekletst (we zijn beide losers en afgeserveerd :) en vanochtend om 11uur opgestaan. Naar de uni geweest voor wat inschrijvingen en voor de rest buiten aan het water gezeten, de autobiografie van Madeleine Albright lezend.
Enzo
Mijn moeder was afgelopen vrijdag jarig en dus was er een feestje in Huize Van Delden te Winschoten. Als kado vroeg ze een duif, die in Haren stond. Het is een kunstwerk gemaakt van ijzer en toen ik belde om een afspraak te maken om het op te halen meteen de maten even gevraagd. Het ging om een duif van zo'n 1m50 hoog, 1m60 lang en 80cm diep. Het past dus niet in de kofferbak en er moest een busje gehuurd worden. Een normale Vito ging niet volgens de folder, want die was te klein. Kom ik dus in Haren met een grote Iveco bus aangereden, had dat kreng er wel 10x ingepast... Naja, toch leuk en weer wat vulling voor in de tuin. Hoewel: er staat nog een beeld en aangezien de caravan ook nog in de schuur moet kunnen, kan de duif lang niet overal staan.
Gisteren Bommen Berend / Gronings Ontzet in Groningen. Het was geloof ik de eerste keer dat ik tijdens dit feest thuis ben, maar behalve de markt heb ik verder weinig gezien, want ik moest om 6 uur weer enqueteren in Pathe. Dit keer met Arnoud en ik heb nog nooit zo'n saaie dag meegemaakt. Er was werkelijk waar niks te doen. We hebben een miniem aantal mensen kunnen ondervragen, want door zowel de vakantie, als kermis en Bommend Berend ging er geen kip naar de bios (tevens draaien er op het ogenblik ook geen leuke films). Vuurwerk in het stadspark dus helaas gemist. Vandaag een beetje de (af)was gedaan, fietsband opgepompt en op de Vismarkt naar een hardcore DJ geluisterd. Niet echt mijn smaak, maar het was grappig om te zien dat er nog gabbers bestaan. Je-weet-wel: van die lui met enorme randen in hun haar (of juist geen haar), trainingspakjes en bomberjacks, NIKE Air-schoenen en kisten, gouden kettingkjes, spijkerbroeken met omgeslagen pijpen en Lonsdale en Pitbull Holland kleding. Ik dacht dat ze uitgestorven waren...
Trouwen
De laatste tijd krijg ik steeds maar berichtjes/uitnodigingen/verhalen over/voor/van trouwerijen. Kennelijk word ik oud en ben ik in de tijd terecht gekomen dat mensen zich voor de wet gaan binden en dit met de buitenwereld vieren. Toen ik dit gisteren tegen iemand zei, kreeg ik meteen een dreun, dat ik nog niet oud was, dus dat scheelt weer, maar toch... :)
Nu is het waar dat de uitnodigingen die ik kreeg allemaal van vriendinnen waren die jonger zijn dan ik ben. Zo is Kate in Georgië afgelopen maart getrouwd, Angy 2 weken geleden in Indonesië en Sawitree afgelopen vrijdag in Chiang Mai. Helaas kon ik bij deze 3 trouwerijen niet aanwezig zijn, want ze werden mij of te kort van tevoren verteld, of de vlucht erheen was te duur of de trouwerij was in het geheim. Toch jammer, want het waren wel vriendinnen die ik helaas niet al te vaak zie, maar waarvoor een trouwerij een mooie gelegenheid was geweest om ze eens weer te zien. Ook las ik op Hans' blog dat er vrienden getrouwd waren en was ik zelf afgelopen juni nog op een trouwerij in Duitsland.
Ik ben er zelf nog niet aan toe, maar ik schijn dus wel in deze fase van het leven te zitten (god, wat klinkt dat truttig). Ik wacht nog wel even een paar jaartjes, maar uitnodigingen voor feestjes zijn altijd welkom. :)
Spam
Je ontkomt er tegenwoordig niet meer aan, want spam is overal. Was het eerst alleen via de email, nu zijn er verschillende manieren waarop je lastig gevallen wordt met ongenode berichtjes.
Pop-ups kwamen na de emails, daarna verschenen er bij blogger verschillende blogs met alleen spam (surf maar eens verder met de "next blog"-button en je komt er vanzelf een zooi tegen. Blogs met alleen dezelfde berichtjes en meestal met links naar commerciële sites. Na de reclameblogs kwamen de comments op normale blogs. Wat lijkt als een leuke comment (en altijd positief), is in feite een verkapte reclame boodschap met een link naar weer een commerciële site.
Ik had er dus ook last van en heb dus maar de woord-verificatie aangezet, om het auto-commentariëren zo tegen te gaan. Iets meer werk dus om een comment te schrijven, maar het scheelt wel in het tegengaan van nutteloze en irritante comments.
Einde... (piloten in een hotelbar)
Fietsen door de Bronx
Ground Zero
Neerlands trots
Guggenheim Museum
Central Park panorama
Ik in Central Park
Die kennen we allemaal wel
Times Square
Alle trainers
Rokjes zijn gaaf!
Team Holland
Geweldige goals
Het hockey resort (gras, gras en meer gras)
Coaches naar de kroeg
Sommige meiden gingen wel erg ver om de trainers te behagen...
Hockey uitrusting
Eindelijk weer eens een treintje
St. Patrick's Church
Taxi's
Contrast
Dagelijks plaatje
Upper East Side
Hoogbouw
Ik op het Empire State Building
Jajaja
Ja, ik lig achter met mijn Nederlandse blog, ik weet het. Het is een vreemd en niet vaak voorkomend verschijnsel dat mijn Engelse blog meer uptodate is dan mijn Nederlandse en eerlijk gezegd heb ik er geen verklaring voor. Ik zal dus deze week proberen de laatste verhaaltjes van Amerika en een zooi foto's proberen online te zetten. De echte diehards waren natuurlijk allang op
Il Principe, omdat ze weten dat lang niet alle tekst een exacte kopie is! ;)
Ik ben dus weer terug en nog even aan de studie. Ik had deze week nog 2 tentamens (nu nog 1) en daarna begint het gewone leven weer. Mijn sollicitatie voor Sarajevo is nog een groot vraagteken; ik heb er nog niks op gehoord. Bureaucratie in combinatie met Balkan zullen we maar zeggen... Afgelopen vrijdagavond even voor Pathé gewerkt, daarna met Arnoud en Bert even de Drie ingedoken. Het is Keiweek (introductie voor eerstejaars) en dus is er veel te doen en is het op de gekste tijden al druk in de kroeg. De Drie was ingenomen door Heineken en die hield er een veilig. Voor elk gekocht drankje kreeg je een veilingpunt, waarmee je kon bieden op paraplu's, t-shirts, aanstekers, truien enz enz. Ik had op een gegeven moment meer dan 80 punten en heb een t-shirt voor Bert (met "Biertje?" achterop) en een capuchon sweater voor mezelf weten te bemachtigen. Er staat dus groot Heineken op mijn mouw en dat terwijl ondergetekende walgt van bier. Hoe ik aan die 80 punten kwam, moet je dus ook maar niet vragen. :) Zaterdag naar Winschoten, Tom uit het asiel halen, aangezien mijn ouders zondag weer terugkwamen van een weekje kamperen in Noord-Holland. Beetje TV gekeken en gestudeerd. Vandaag tentamen gemaakt, op Youlan gewacht bij Mr Mofongo's, tot ik me bedacht dat we toch zeker voor donderdag hadden afgesproken en om 22uur naar de Vismarkt gelopen om film te kijken. De Keiweek organiseert elk jaar een filmvertoning op de Vismarkt op een groot scherm waar dus honderden studenten op af komen. Normaal is het altijd een première, maar dit keer was het Sahara, die ik helaas al gezien had. Morgenvroeg naar Utrecht, NSSkiK-vergadering en dan weer aan de studie. Het leven gaat toch best snel.
5th Ave.
Vandaag even vanaf het Guggenheim (leuk museum trouwens, maar kleiner dan verwacht) terug gelopen richting Midtown langs Central Park over 5th Ave. Dat is een straat om U tegen te zeggen. Niet vanwege de grootte of iets dergelijks, maar meer vanwege de huizen en de status die het heeft. Alle gebouwen/appartementencomplexen hebben daar een portier in pak/livrei die keurig de deur voor iedereen open doet en screent voordat je naar binnen mag. De auto's die er voor de deur geparkeerd staan zijn allemaal met chauffeur. Nu kijk ik niet meer op van een Lincoln Towncar of een limo (zijn er beide teveel van), maar wel van een Maybach 67 of een two-toned custom-made Rolls Royce Phantom. De kleur (zacht geel/wit met zacht bruin) deed mij opzij kijken en toen toch maar even aan de chauffeur gevraagd wat het was en even lekker over auto's lopen kletsen. Nu heb ik als chauf dan wel een RR mogen rijden, maar goed, we zijn wel collega's. :) ben de naam van de Ms. alweer vergeten, maar ze komt uit Florida en was even in NY om te shoppen.
Groot, groter, grootst...
Alles hier in de VS is groot. De mensen (vet/dik dan), de vrachtwagens (echt lange dingen dat), de flatgebouwen (goed, echte wolkenkrabbers), de koppen koffie (iedereen die bij mij wel eens koffie drinkt en mijn mokken kent: doe er nog maar wat dl's bij...), de cola's (wel gratis onbeperkt navullen), de winkels, de auto's (van kleine gezinswagens hebben ze nog nooit gehoord hier, laat staan Suzuki Swifts oid. Smarts en Mini's wel, want die zijn hip), het eten, de treinen (heb er al veel gezien, maar die dingen...), de wegen (lang en breed) en wat nog niet meer. Kan nu begrijpen waarom hier in de VS zo'n probleem over overgewicht gemaakt wordt, maar ze doen het zelf... :)
En ik leef nog...
Wat heb ik tot nu toe allemaal gedaan? Gelukkig had ik voor ik naar Detroit vertrok al een boekje gekocht met allemaal entreekaarten bij het Empire State Building. Daar maak ik dus nu gretiggebruik van. Zo heb ik al een boottocht van 2 uur om Manhattan gemaakt, langs het vrijheidsbeeld etc, was ik op de USS Intrepid (een vliegdekschip), heb ik vandaag door het gebouw van de VN getourd en een lange, erg lange wandeling door Central Park gemaakt. Ik nam namelijk de verkeerde metro en kwam 15 blokken ten noorden van CP uit... Kan gebeuren. :)
Voor de rest van de week staan nog tripjes naar het MOMA, American Historical Museum, Guggenheim en andere op het programma. Als het geld het toelaat, doe ik misschien vrijdag nog wel een fietstocht door NY. Heb ik in Bangkok ook gedaan en als dit net zo geweldig is als daar...
Voor gebruik van toiletten (die verder onmogelijk te vinden zijn), vertrouw ik op hotels. :) Ik bluf me gewoon (zoals net bij het Hilton) naar binnen met een smoes dat ik iemand moet hebben of doe me voor als gast (en zo zie ik er ook uit). Tot nu toe werkt het aardig. :)
NYC 2
De terugreis was aanmerkelijk minder. Ik had gedacht mij in een hotelletje in Cleveland te installeren, iets verder op de route, zodat ik mee kon rijden met Dana en Emily, om daarna vanaf daar de trein te pakken naar NY. Dat meerijden lukte, maar bij het hotel aangekomen (en de meiden al weg) bleek dat al mijn pasjes niet werken. Niks, 0,0, nada, noppes, niente. Daar sta je dan met je goede gedrag. Nog net genoeg geld voor een taxi naar het treinstation, maar met tickets voor een trein die een dag later 's nachts vertrekt. Alle banken dicht, zodat het verdiende geld dat ik in travellers checks uitbetaald heb gekregen niet kan inwisselen en geen telefoonnummer heb van wie dan ook. Ik kan je zeggen dan voel je je even niet goed. Mijn kaarten zijn kennelijk over een magneet o.i.d. gekomen, want helemaal niks werkt meer.
Maar goed, dus een taxi (want een eind buiten de stad) naar het station genomen om te kijken of ik een trein eerder kan nemen. Bij het station aangekomen rond 17 uur, blijkt dat die pas opengaat om 22.30... Moet ik eerst dus nog 5 uur op het station doorbrengen. Als die dan eindelijk opengaat als enige daarstaande om een zielig verhaal op te hangen en het werkt. De vriendelijke beambte krijgt mij op een trein die om 1.30 uur vertrekt, via Washington. Wel een omweg, maar wie maalt daarom. In Washington overstappen en daar lukt het mij om mijn TC in te wisselen.
Het geld is alleen niet genoeg voor de sublet die ik in gedachten had, dus die moet ik afzeggen en zoek als de donder een jeugdherberg. Ik bel 1, die heeft plaats, maar daarna lukt het niet meer om te bbevestigen. Op goed geluk ga ik er heen en hang een zielig verhaal op dat ik wel een reservering gemaakt heb. De jongen achter de toonbank vindt me kennelijk wel aantrekkelijk, want hij weet toch een uitklapbed voor mij te regelen en voor de dagen daarna zelfs een normaal bed, dus ik heb onderdak. Als dank daarvoor moet ik me wel overgeven aan zijn vele aanrakingen (het is zo'n verwijfde homo, met van die handjes...), maar goed, zolang het bij mijn arm/borst blijft en ik een bed heb... We gaan er niet dood van. ;-) Ik merk wel dat met bluffen en vriendelijk zijn, je overal ter wereld een heel eind komt. :-)
Ik ben dus blij dat ik op mijn eerste dag al kaarten voor verschillende atracties gekocht heb, want nu kan ik daar dus gelukkig in. Ben nu dus zwaar op rantsoen, maar het moet hopelijk te doen zijn. Ik merk het wel.
Later weer meer.
Back to NYC
Nou eindelijk na veel omzwervingen weer terug in NY. Het kamp is voorbij, de meiden vele ervaringen en foto's rijker (net als ik trouwens) en het gewone leven gaat door. Het was een geweldige week met veel, heel veel hockey, conditietrainigen, weinig slaap, prima eten, leuke avondactiviteiten en veel nieuwe vrienden.
Het was een prachtige omgeving waar het camp lag, met een meertje ernaast en op een mooie heuvel. Het enige wat ik op de hele week heb aan te merken is dat we op GRAS speelden, in plaats van op kunstrgras of watervelden zoals in Nederland en de rest van Europa... Het niveau is daardoor zoiezo al wat lager en ik moet zeggen dat ik nou niet super speel op gras. Er waren meiden bij die zeker net zo goed en soms zelfs beter speelden dan ik... Wel leuk om weer eens te doen, maar ik moet er niet aan denken dat ik hierop nog een competitie zou moeten spelen.
De staf bestond uit grotendeels amerikanen (speelsters uit het team van de organisator), 3 spanjaarden, 3 engelsen, 1 australische en mijzelf. Het was een drukke en erg vermoeiende week, maar zeker de moeite waard en voor herhaling vatbaar.
Het programma bestond grofweg uit om 7uur ontbijten, conditietrainingen, training, 3v3 wedstrijdjes, lunch, conditietraining, master skills sessies (soort training), 7v7 wedstrijdjes, avondeten, world cup wedstrijden (11v11). Alle trainers waren verantwoordelijk voor 1 trainingsgroep en 1 wedstijdgroep, zodat je dus 2 verschillende groepen had van ongeveer 12 meiden per groep. In totaal waren er ongeveer 150 meiden in de leeftijd van 11 tot 17. Ik had de wat oudere groepen en trainde Navy en coachtste Holland (hoe toevallig :). Beide erg leuke groepen en we hebben veel lol gehad. De heren onder ons (2 spanjaarden, 1 engelsman en ik) hadden natuurlijk alle aandacht omdat wij de enige mannen op het camp waren. Dit werd nog eens extra verstrekt door het feit dast veel meiden van een all-girls-school kwamen. :) De nodige liefdesbetuigingen, omhelzingen en wat nog niet meer hebben wij deze week moeten ondergaan. Borja en James waren zelf zo populair dat ze een T-shirt kregen met "Ik hou van" en "Wil je met mij trouwen?" Bij mij bleef het gelukkig bij een aubade! ;)
